de zingende brug..

Onlangs had ik een diervriendelijk diensttuig voor Azor gekocht zodat hij geen halsband meer om hoeft, alleen maar een reflectiebandje om de nek. Hij luistert voldoende naar de commando's en hoeft niet meer gecorrigeeerd te worden via de halsband (nekwervels). Ook is dit werktuig prettig als de hond opgetild moet worden, want hij kan ook vast te komen zitten tijdens zijn werk en ook opgetild worden als we hoger moeten werken. Hij is dan gemakkelijker via de grip op het tuigje en een arm om zijn buik, gemakkelijk opgetild worden, en deze 'gentleman dandy'  ziet er daarbij ook nog eens super netjes uit.
Vanochtend stond er een zakelijk gesprek op de agenda. Azor had daar voor zijn zwarte dienst-tuig aan met mooie reflectiestrepen en ik had mezelf ook in een zwart pak gestoken.
Na de afspraak, bij huis ging ik met hem een wandeling maken, maar er was geen geen tijd meer om een oude kleren aan te doen, dus dan maar 'casual' met hoge hakken en mijn mechelaar in zijn uniformpje, gaan wandelen. Deze combinatie viel bij menig voorbijganger op. We liepen door de bomenlaan, bezaaid met eikels en kleine wervelwindjes die de gevallen herfstbladeren omhoogstuwden. Het is de laan waar ik als kind ben opgegroeid, en nog steeds zeer gehecht aan ben. We zouden daarna links afslaan, over de Grolsche gracht via de 'zingende brug' zoals ik hem zelf noem. Deze zingende brug maakt bij elke voetganger of fietser die via hem de oversteek naar de overkant maakt, zijn eigen geluid, bij iedere schoen, pas of klankkleur, zingt hij mee. Bij iedereen klinkt het anders. Voordat we deze brug wilden betreden kwam er vlak voor ons van rechts, onder het alles doordringende luiden van de rouwklokken uit de kerktoren, een rouwstoet.

Op zo'n moment staat alles even stil. Daar bijf ik voor staan, respect, medeleven met de familie en affectie met een onderdeel van ons leven..de dood.. 
De begrafenisondernemer liep langzaam stapvoets voor de rouwwagen uit, de brug op, waarin een prachtige grijze wagen vervolgde, met daarin de overledene, toegedekt onder krachtig mooie bloemen, die zijn 'allerlaatste' aardse tocht naar het kerhof maakte.
Als klein kind schepte ik 'altijd op diezelfde plek', met mijn handjes, zand naar de gracht in de hoop dat ik daar een brug kon bouwen om naar de overkant te kunnen gaan. Het verlangen was er altijd, maar meestal kwam ik niet verder dan 30 cm en dan viel het zandbruggetje uiteen in het alsmaar dieper wordende water van de gracht met zijn eeuwenoude historie. Vele jaren later is die brug er uiteindelijk gekomen, en ze is mooi... Ik denk dat er bij vele Grollenaren, met deze brug, een wens in vervulling is gegaan.

Ik bleef staan uit diep respect voor de overledene, die naar de naar de 'overkant' ging, over de 'zingende' brug, die nu fluisterzacht meezong onder begeleiding van zijn familie en rouwenden. Azor ging meteen naast me zitten en reageerde als vanzelf op die sfeer. De wagen rolde langzaam over de brug, en ik was onder de indruk van dit bijzondere moment om getuige te kunnen zijn, vanaf de zijlijn, met mijn grote vriend die als het ware prachtig reageerde op wat er zich op dat moment voo onze ogen ontvouwde. Hij bleef zitten alsof hij onderdeel van het gebeuren was en volgde de rouwstoet. Maar ook mensen uit deze stoet, keken naar Azor, met sympathie.
Paardenkenners herkennen dit gevoel ook, de dieren spreken hun eigen taal en geven gehoor aan de mensen, waaraan ze gehecht en gebonden zijn. Zij spreken een ongesproken taal....die wij slechts kunnen bewonderen...

                                               en een mens is heengegaan...