Minirokje of stoofpotje

Mini-rokje en stoofpotje..

S’morgensvroeg 7 oktober 07.30 uur, behoorlijk  frisjes buiten. Ik had al snel last van koude vingers dus maar stevig doorstappen met m’n maatje.  Zigzaggend over het grasterrein en tussen de bosjes door heeft Azor altijd feest. Er is een vaakgehoorde spreuk die zegt dat sommige ‘honden hun baasje uitlaten’. Vind ik leuk, maar dan vanuit een heel ander perspectief.  Azor trekt niet aan de lijn waardoor de controle weg is. Nee deze heer blijft keurig naast me lopen totdat ik hem ‘vrij’ geef, en dan is het zijn feestje. Dan laat hij inderdaad zijn vrouwtje meelopen. Dat is het mooie gedeelte van zijn wandeling. Hij speurt, ik hoor zijn snuiven intensiever worden en we slingeren dan wat raak, waarbij ik meestal gebruik maak van een 2 meter lijn.. Het is verplicht om de hond aan de lijn te houden, maar dat houdt dan ook in: gewoon mee slingeren…!!!

Hij werd actiever en we kwamen weer uit  bij de plek waar hij gisterenavond voor het laatst een egeltje heeft geroken en aangeraakt. Hij kwispelde bij zijn ontmoeting en tikte met zijn neus de egel bijna omver.Tijd om in te grijpen, want ik wil mijn hondje en de egel, die op weg is naar elders..‘heel’ houden.

En nu, vanochtend, toen ons rondje weer was gelopen, gingen we over de boogbrug van onze gracht, terug naar huis. Toen kwam er een vrouw van links met enige haast en we hebben haar vlak voor de brug, voorgelaten. Gentleman Azor gaat dan even netjes zitten en ik blijf wachten. Niet iedereen voelt zich prettig met een hond in de buurt en zeker geen Mechelaar met zijn geweldige maar scherpe reputatie. Vemoedelijk ging deze dame naar haar werk. Een volslanke iets oudere dame met halflange grijze krulletjes met oordopjes in.  In ieder geval was ze duidelijk in de muziek want ze merkte ons niet eens op. We volgden onze pas achter haar aan richting huis. De brug weerklonk: boink, boink, boink.. elke stap met hoge hak wordt door deze brug weerkaatst als een bonkend geluid.  Deze brug zingt altijd met iedereen mee, ieder met zijn eigen geluid. Ik liep achter haar en observeerde haar, gaat vanzelf,  ben altijd signalementen in me aan het opnemen en kan ze daarna ook weer haarfijn opnoemen. Ze liep op oude lage afgetrapte cowboylaarsjes, die bijna geen kleur meer hadden, ze  droeg een dunne zwarte panty met een kort  zwart minirokje wat ‘statisch’ bleef plakken aan haar panty en de lijnen van haar molige billen weergaven.  Hoe meer beweging en hoe sneller haar pas, hoe meer de statische werking van haar minirok. Daarboven droeg ze een kort getailleerd bruin leren jasje.

Ik dacht, ‘We hebben dat allemaal weleens bij de verandering van het weer. Wat moet ik dragen vandaag… haast….en nog eens….. haast en dan:  dan komt er wel eens een keuze uit de kast waarin de outfit net niet meer aansluit op het seizoen KOU!’ Enfin..dit verhaal was ik voor mezelf aan het bedenken maar Azor had een super interesse voor de dame die haastig voor ons liep. Zijn neus ging omhoof achter haar aan, we liepen ongeveer 3 meter achter haar, de vertoning van onze gentleman was een beetje genant… hij bleef maar omhoog gaan met zijn neus en het snuiven was duidelijk hoorbaar. …

Jemig, dacht ik, wat een vertoning..we kwamen steeds dichterbij, maargoed, als de hond speurt, let ik op hem.  Dat doet elke hondenkennier die met zijn hond werkt en vraagt zich af :’ waarom en wat is er aan de hand..’ uiteraaard op ‘gepaste’ afstand.

Eindconclusie..op haar handpalm stond een klein pannetje, afgedekt met plastic folie, met mogelijk haar middagmaaltje of stoofpotje erin voor haar middagpauze.  Gelukkig hoorde ze ons niet vlak achter ons,en  ik kreeg een brede grijs over mijn gezicht, die kon ik niet goed bedwingen. Op afstand  moet onze vertoning er bizar uitgezien hebben. Die Azor, vlak achter het statische minirokje snuivend zijn hoofd omhooghoudend,  omdat hij voor het stoofpotje van de dag ging.  

 

Kerel…Azor..je brengt ons in een genante vertoning, maar je hebt weer gelijk.. eten en overleven…dat is toch zo belangrijk..

 

Help...

16 oktober s’avonds.
Azor werd onrustig...duwde steeds met zijn kop tegen m’n benen. Dus maar eens even kijken…Sow!! Hij had dikke rode opgelopen ogen, zijn gezicht was dubbel zo dik en rood en er kwamen bulten op zijn lichaam die je kon ‘zien’ toenemen. Zijn aderen op zijn poten waren opgezwollen. Een allergische reactie?…geen ander eten en geen andere route gelopen. Ik voelde zijn keel, deze was stug en opgezet dus: meteen de dierenarts bellen. Hij zei: ‘zolang hij niet benauwd is kunnen we weinig doen’. Maar Azor werd stapelgek van de aanval, hij keek me met zijn hondentaal aan: ‘Help me’. Ja, wat doe je dan? Heel simpel, helpen! Hij rende als een bezetene door de kamer, de keuken, rolde en gooide zichzelf op de grond en muren, schraapte wild met zijn kop over de harde bodem en ging weer voor me staan en keek me weer aan om vervolgens weer in paniek te slaan. Ik zei tegen de dierenarts dat ik wilde komen want ik vreesde voor een vernauwing van de luchtpijp, dus hup, in de auto naar de praktijk in Eibergen. Azor had inmiddels een onherkenbaar gezicht en lijf, hij werd gecontroleerd, ademhaling oke, en hij kreeg 2 injecties, 1 voor een snelle reactie tegen de allergie en 1 injectie die een paar dagen doorwerkt. Dus ‘toch’ hulp.  Advies: Als hij vannacht benauwd wordt, moet je meteen terugkomen. Na enig overleg op de terugweg zijn we tot een conclusie gekomen. Het pand wordt geschilderd en men is al een paar dagen met onze kozijnen bezig. Azor loopt regelmatig op het balkon, maar komt net zo hard niezend weer terug. Ook de binnenkant van het pand rook afgelopen nachten ook erg naar een ander oplosmiddel. Maar toch kwamen er later veel meer opties, paddestoelen die momenteel overal groeien? Weggegooide troep of etensresten van mensen, die pijn in hun voeten krijgen, als ze naar een prullenbak moeten lopen. Toen we weer thuis waren hebben we een fotootje van ons maatje gemaakt toen hij oververmoeid in de handen van Amin lag.

De reactie was inmiddels alweer redelijk afgenomen, maar de onrust bleef aanwezig. Wat doe je als iemand ziek en angstig is..ook heel simpel…dan blijf je in de buurt. Bij ons mag hij niet op de slaapkamer en niet in de keuken komen. Maar in de woonkamer waar Azor s’nachts ligt te slapen, daar kan wel een matras op de grond. Zo kon ik bij hem blijven, want een benauwde reactie? Toen hij zag, dat ik alles aan het inrichten was, werd hij al wat rustiger… ondanks zijn nog zeer felle klachten. Ik lag in de woonkamer, lampen uit, gordijnen open, het was bijna volle maan…zo kon ik hem zien. Azor gaf een diepe zucht toen hij moeizaam op zijn dekentje was gekropen, zwaar uitgeput van zijn 4 uur durende strijd die tergend langzaam zou gaan afnemen.

'Hey, maatje, rust nu maar lekker uit van je vreemde avontuur. Morgen kijken we verder. Ik houd je in de gaten'.

  En ergens in ons land.. in een donker huis..                                        

                          scheen het zachte licht van de maan over een ziek dier…