16 oktober s’avonds.
Azor werd onrustig...duwde steeds met zijn kop tegen m’n benen. Dus maar eens even kijken…Sow!! Hij had dikke rode opgelopen ogen, zijn gezicht was dubbel zo dik en rood en er kwamen bulten op zijn lichaam die je kon ‘zien’ toenemen. Zijn aderen op zijn poten waren opgezwollen. Een allergische reactie?…geen ander eten en geen andere route gelopen. Ik voelde zijn keel, deze was stug en opgezet dus: meteen de dierenarts bellen. Hij zei: ‘zolang hij niet benauwd is kunnen we weinig doen’. Maar Azor werd stapelgek van de aanval, hij keek me met zijn hondentaal aan: ‘Help me’. Ja, wat doe je dan? Heel simpel, helpen! Hij rende als een bezetene door de kamer, de keuken, rolde en gooide zichzelf op de grond en muren, schraapte wild met zijn kop over de harde bodem en ging weer voor me staan en keek me weer aan om vervolgens weer in paniek te slaan. Ik zei tegen de dierenarts dat ik wilde komen want ik vreesde voor een vernauwing van de luchtpijp, dus hup, in de auto naar de praktijk in Eibergen. Azor had inmiddels een onherkenbaar gezicht en lijf, hij werd gecontroleerd, ademhaling oke, en hij kreeg 2 injecties, 1 voor een snelle reactie tegen de allergie en 1 injectie die een paar dagen doorwerkt. Dus ‘toch’ hulp. Advies: Als hij vannacht benauwd wordt, moet je meteen terugkomen. Na enig overleg op de terugweg zijn we tot een conclusie gekomen. Het pand wordt geschilderd en men is al een paar dagen met onze kozijnen bezig. Azor loopt regelmatig op het balkon, maar komt net zo hard niezend weer terug. Ook de binnenkant van het pand rook afgelopen nachten ook erg naar een ander oplosmiddel. Maar toch kwamen er later veel meer opties, paddestoelen die momenteel overal groeien? Weggegooide troep of etensresten van mensen, die pijn in hun voeten krijgen, als ze naar een prullenbak moeten lopen. Toen we weer thuis waren hebben we een fotootje van ons maatje gemaakt toen hij oververmoeid in de handen van Amin lag.
Azor werd onrustig...duwde steeds met zijn kop tegen m’n benen. Dus maar eens even kijken…Sow!! Hij had dikke rode opgelopen ogen, zijn gezicht was dubbel zo dik en rood en er kwamen bulten op zijn lichaam die je kon ‘zien’ toenemen. Zijn aderen op zijn poten waren opgezwollen. Een allergische reactie?…geen ander eten en geen andere route gelopen. Ik voelde zijn keel, deze was stug en opgezet dus: meteen de dierenarts bellen. Hij zei: ‘zolang hij niet benauwd is kunnen we weinig doen’. Maar Azor werd stapelgek van de aanval, hij keek me met zijn hondentaal aan: ‘Help me’. Ja, wat doe je dan? Heel simpel, helpen! Hij rende als een bezetene door de kamer, de keuken, rolde en gooide zichzelf op de grond en muren, schraapte wild met zijn kop over de harde bodem en ging weer voor me staan en keek me weer aan om vervolgens weer in paniek te slaan. Ik zei tegen de dierenarts dat ik wilde komen want ik vreesde voor een vernauwing van de luchtpijp, dus hup, in de auto naar de praktijk in Eibergen. Azor had inmiddels een onherkenbaar gezicht en lijf, hij werd gecontroleerd, ademhaling oke, en hij kreeg 2 injecties, 1 voor een snelle reactie tegen de allergie en 1 injectie die een paar dagen doorwerkt. Dus ‘toch’ hulp. Advies: Als hij vannacht benauwd wordt, moet je meteen terugkomen. Na enig overleg op de terugweg zijn we tot een conclusie gekomen. Het pand wordt geschilderd en men is al een paar dagen met onze kozijnen bezig. Azor loopt regelmatig op het balkon, maar komt net zo hard niezend weer terug. Ook de binnenkant van het pand rook afgelopen nachten ook erg naar een ander oplosmiddel. Maar toch kwamen er later veel meer opties, paddestoelen die momenteel overal groeien? Weggegooide troep of etensresten van mensen, die pijn in hun voeten krijgen, als ze naar een prullenbak moeten lopen. Toen we weer thuis waren hebben we een fotootje van ons maatje gemaakt toen hij oververmoeid in de handen van Amin lag.
'Hey, maatje, rust nu maar lekker uit van je vreemde avontuur.
Morgen kijken we verder. Ik houd je in de gaten'.
En ergens in ons land.. in een donker
huis..
scheen het zachte licht van de maan
over een ziek dier…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten