Mini-rokje
en stoofpotje..
S’morgensvroeg
7 oktober 07.30 uur, behoorlijk frisjes
buiten. Ik had al snel last van koude vingers dus maar stevig doorstappen met
m’n maatje. Zigzaggend over het grasterrein
en tussen de bosjes door heeft Azor altijd feest. Er is een vaakgehoorde spreuk
die zegt dat sommige ‘honden hun baasje uitlaten’. Vind ik leuk, maar dan vanuit
een heel ander perspectief. Azor trekt
niet aan de lijn waardoor de controle weg is. Nee deze heer blijft keurig naast
me lopen totdat ik hem ‘vrij’ geef, en dan is het zijn feestje. Dan laat hij
inderdaad zijn vrouwtje meelopen. Dat is het mooie gedeelte van zijn wandeling.
Hij speurt, ik hoor zijn snuiven intensiever worden en we slingeren dan wat
raak, waarbij ik meestal gebruik maak van een 2 meter lijn.. Het is verplicht
om de hond aan de lijn te houden, maar dat houdt dan ook in: gewoon mee slingeren…!!!
Hij
werd actiever en we kwamen weer uit bij de
plek waar hij gisterenavond voor het laatst een egeltje heeft geroken en
aangeraakt. Hij kwispelde bij zijn ontmoeting en tikte met zijn neus de egel
bijna omver.Tijd om in te grijpen, want ik wil mijn hondje en de egel, die op
weg is naar elders..‘heel’ houden.
En
nu, vanochtend, toen ons rondje weer was gelopen, gingen we over de boogbrug
van onze gracht, terug naar huis. Toen kwam er een vrouw van links met enige
haast en we hebben haar vlak voor de brug, voorgelaten. Gentleman Azor gaat dan
even netjes zitten en ik blijf wachten. Niet iedereen voelt zich prettig met
een hond in de buurt en zeker geen Mechelaar met zijn geweldige maar scherpe
reputatie. Vemoedelijk ging deze dame naar haar werk. Een volslanke iets oudere
dame met halflange grijze krulletjes met oordopjes in. In ieder geval was ze duidelijk in de muziek
want ze merkte ons niet eens op. We volgden onze pas achter haar aan richting
huis. De brug weerklonk: boink, boink, boink.. elke stap met hoge hak wordt
door deze brug weerkaatst als een bonkend geluid. Deze brug zingt altijd met iedereen mee,
ieder met zijn eigen geluid. Ik liep achter haar en observeerde haar, gaat
vanzelf, ben altijd signalementen in me
aan het opnemen en kan ze daarna ook weer haarfijn opnoemen. Ze liep op oude lage
afgetrapte cowboylaarsjes, die bijna geen kleur meer hadden, ze droeg een dunne zwarte panty met een kort zwart minirokje wat ‘statisch’ bleef plakken
aan haar panty en de lijnen van haar molige billen weergaven. Hoe meer beweging en hoe sneller haar pas, hoe
meer de statische werking van haar minirok. Daarboven droeg ze een kort
getailleerd bruin leren jasje.
Ik
dacht, ‘We hebben dat allemaal weleens bij de verandering van het weer. Wat
moet ik dragen vandaag… haast….en nog eens….. haast en dan: dan komt er wel eens een keuze uit de kast
waarin de outfit net niet meer aansluit op het seizoen KOU!’ Enfin..dit verhaal
was ik voor mezelf aan het bedenken maar Azor had een super interesse voor de
dame die haastig voor ons liep. Zijn neus ging omhoof achter haar aan, we
liepen ongeveer 3 meter achter haar, de vertoning van onze gentleman was een beetje
genant… hij bleef maar omhoog gaan met zijn neus en het snuiven was duidelijk
hoorbaar. …
Jemig, dacht ik, wat een vertoning..we kwamen steeds dichterbij,
maargoed, als de hond speurt, let ik op hem. Dat doet elke hondenkennier die met zijn hond
werkt en vraagt zich af :’ waarom en wat is er aan de hand..’ uiteraaard op
‘gepaste’ afstand.
![]()
Eindconclusie..op
haar handpalm stond een klein pannetje, afgedekt met plastic folie, met
mogelijk haar middagmaaltje of stoofpotje erin voor haar middagpauze. Gelukkig hoorde ze ons niet vlak achter ons,en
ik kreeg een brede grijs over mijn
gezicht, die kon ik niet goed bedwingen. Op afstand moet onze vertoning er bizar uitgezien
hebben. Die Azor, vlak achter het statische minirokje snuivend zijn hoofd
omhooghoudend, omdat hij voor het
stoofpotje van de dag ging.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten