per ongeluk stelen....

18.30 uur. Nog even snel naar de AH boodschapjes doen. Azor achterin de auto, hij wil altijd mee en we beleven altijd wel iets. In de winkel even naar het volgende pad om iets te pakken, zie ik een keurige nette dame een paar kleine flesjes frisdrank in haar eigen schoudertas stoppen. Ze stond met de rug naar me toe en liep vervolgens een ander gangpad in. Mijn bloed begint meteen anders te stromen, oftewel, de herkenbare adrenaline dient zich aan. Ik herken meteen de signalen, de uitstraling van de persoon, de loop, de blik, etc. het zet me op scherp. Dus zoals ik het niet kan laten, zoek ik haar in een ander gangpad op om te kijken wat ze daar doet. Ineens helemaal weg, foetsjie, oke dan maar weer door de hele winkel lopen en ja, daar stond ze weer bij de frisdranken 2 anderhalf liter flessen frisdrank nam ze in haar armen en verdween weer richting ander pad.

Dus..ik ook weer naar het andere pad en in een paar luttele seconden waren de flessen niet meer in haar hand. Oke, heel interessant. Ze loopt naar de snelkassa, houdt keurig haar portemonee vast, maar de schoudertas blijft keurig aan haar schouder en opeens besluit ze tijdens het wachten, de lege kassa’s te passeren om naar de oplader van de OV-chip te lopen. Dus voorbij de kassa's met de waren van de winkel nog steeds in haar tas. Nu was het nog even wachten op het vervolg waar mijn akelige vermoeden uit bestond…en ja, helaas…ze liep keurig door naar buiten. Buiten om de hoek vroeg ik haar of ze vergeten was iets te betalen waarop ze zei: ‘Ik heb niets gekocht alleen maar mijn OV opgeladen’. Daarna zei ik: ‘Maar ik heb gezien dat je flesjes frisdrank in je schoudertas hebt gestopt’. De dame antwoorde lief en zacht: ‘Oja, dat klopt maar die heb ik via de OV-oplaadkaart betaald’. (Nou Rian..dommerd, loop je nu al zover achter dat je dit nog steeds niet weet??)
We stonden tijdens dit gesprek voor mijn eigen auto en Azor’s oren stonden kaarsrecht, zijn neus door het gaas stekend om via het open raampje allerlei geuren en informatie te verzamelen: Waarom mag ik niet mee in die coversatie..er klopt iets niet aan zijn vrouwtjes houding en stem. Hij draaide een rondjes door zijn kooi en dat betekende 'ik wil ook mee..'

Helaas Azor, jij bent voor hele grote boeven, deze dame niet, zij stond door de schrik al aan de grond genageld..
Dus ik vroeg voor de duidelijkheid aan haar of je tegenwoordig via de OVchip je boodschappen kunt afschrijven door gewoon langs de kassa’s te lopen, wat ze vriendelijk en overtuigend beaamde. Ik vroeg haar met klem even mee naar binnen te lopen omdat ik dat systeem wel heel graag wilde leren kennen in bijzijn van de cassieres. Ze weigerde dit niet. De eerste cassiere die mij voorheen met stevige pas naar buiten had zien lopen reageerde vastberaden op de vraag of e bij haar door deze dame was afgerekend: ‘Nee, niet betaald bij mij’. Goed, dan nog maar even samen naar de snelkassa, waar ze ook niet had betaald. Ook deze verkoopster zei dat ze niet bij haar afgerekend had. Toen kwam de 'stoute aap' uit de mouw. ‘Ja mevrouw, het klopt, ik heb niet betaald, de 2 colaflessen kwamen uit de tas en ze zei: 'Ik was helemaal door de war van de OVchip, want er kwam geen bonnetje uit’.
(Nou, mijn eigen mening in gedachten? persoonlijk kan ik me voorstellen als je daarmee je boodschappen wilt betalen komt dat bonnetje echt 'never nooit' niet en ook geen bonnetje als je ‘niets’ met de OV oplader hebt gedaan. Onzin dus). Ik vertelde op een rustige toon aan de ‘volwassen’ jongedame wie ik ben, wat mijn functie is en dat ze bij deze was aangehouden voor diefstal.

De jonge cassiere van de snelkassa vond het allemaal wel erg sneu, ach, dit kon toch gebeuren? Haar jonge collega X werd er bij geroepen. Hij wist ook even niet wat te doen. Ik zei rustig dat ik beveiligster ben en dat ik deze mevrouw heb aangehouden op winkeldiefstal en graag de politie wil bellen en ik vroeg hem of hij meteen even de leiding op de hoogte wilde brengen. Hij vroeg nog netjes aan mij; ‘Bent u wel bevoegd om iemand aan te houden?’ Ik stelde hem gerust en zei dat iedereen, die een dief-stal op heterdaad betrapt, mag aanhouden, dus ook hij (mits daarbij geen gevaar gelopen wordt). De jonge medewerkers waren wel onder de indruk, begrijpelijk; een verdrietige jongedame die ‘per ongeluk’ 2 flessen had gestolen.. dat kan toch gebeuren?? Nu werd het verhaal zoals ik had bedacht. De magische toverformule werd toegepast: tranen! De eerste keer voor het personeel is altijd moeilijk en ze worden daarbij bijna over de schreef getrokken, en ik begreep het allemaal wel, maar helaas.. diefstal is diefstal en de ondernemers hebben hier dramatisch onder te lijden. Er gaan tonnen/miljoenen per jaar in om, en de ondernemer moet ook het hoofd boven water houden. Ook ‘hij’ heeft te kampen met de recessie.  Het lijkt wel of er een golfslag van winkeldiefstal over ons neerdaalt. We zijn naar een apart kantoor gegaan om de politie op te wachten. Medewerker X ging mee volgens het protocol wat de directie aan het personeel had geleerd bij winkeldiefstal: altijd met 2 personen aanwezig zijn. Ik vroeg aan de dame of ik nog veder in haar tas mocht kijken waarbij ze deze zelf uit moest pakken. Er lag een boekje in de tas die volgens haar van van haarzelf was. Dat mag, een gratis boekje bij de uitgang voor recepten. Maar ik vroeg wat daaronder lag (want ik had toch duidelijk kleine flesjes in de tas zien neerdalen. Toen kwamen de andere flesjes en een blikje. De directie van de zaak en de politie kwamen ter plaatse, hoorden de verhalen en gingen apart de camerabeelden bekijken. Het klopte. De vader van de jongevrouw was intussen ook binnengekomen nadat ze hem in telefosich in kennis had gesteld van haar onschuldige voorval. Hij was het bepaald niet eens met de manier waarop er met zijn dochter werd omgegaan. Ook heel begrijpelijk, de dame in kwestie huilde en het is zijn dochter. Het is dan ook heel erg moeilijk om als ouder over te schakelen naar de mogelijkheid of er eventueel ook werkelijk sprake ‘zou kunnen zijn’ dat je volwassen kind dit doet, alleen de geachte al.. En dan is het woord ‘diefstal’ ook nog eens erg zwaar beladen. De straf is hoog, een paar honderd euro, om te ontmoedigen en om de geleden schade voor ondernemer te compenseren en vervolgens naar het politieburo voor de verklaringen. Dat is allemaal best wel heftig…maar dat moet je je beseffen voordat je dit gaat doen. Ik wil niet belerend overkomen voor dat ene tientje...maar het is wel een harde LEER.

De meningen blijven verschillend. Zij houdt vol dat het allemaal per ongeluk is gegaan en ik volg mijn instinct wat mij al 15 jaar niet in de steek heeft gelaten bij grote en kleine diefstallen.

Pijnlijk voor alle betrokkenen, ook ‘ik’ vind dit erg, ik heb liever een grote lelijke boef die agressief is, want dan heb ik redenen genoeg... maar.. in het begin gaat het om kleine diefstalletjes...en daarna wordt het alsmaar groter… Misschien helpt het haar, om erger in de toekomst te voorkomen. Het allerergste voor haar toekomst komt nog: Verklaring Omtrent Gedrag. Waar trek je de grens als je iemand aanhoudt... Het doet pijn om iemand aan te houden...het is geen feest, geen heldendaad..het is gewoon flink balen en de familie kijkt je met de nek niet meer aan. Ik ken het gevoel, het is me meer dan 50 keer gebeurd, maar nog steeds trek ik de grens. Het blijft in veel gevallen heel erg moeilijk..
Gelukkig kon ik nadertijd even met Azor uitblazen...even naar buiten en de kop los, want hij was wel blij om me te zien..

Beste jongedame.. leg deze onzin snel achter je neer en..

                                                      bouw verder aan je ‘echte’ toekomstdromen.

                                                                                                             dat wens ik jouw…

                                              Beste vader..ik begrijp uw reactie,
                                          'iets' in u moet toch gaan twijfelen,
                                         het gebeurt velen, en het is echt bitter 
                          verdedig dit leugentje niet, maar praat er met elkaar over..
                                       en kom dan tot elkaar, houdt waarheid in stand
                                              want als u dit blijft geloven, zal ze altijd
                   met een slecht geweten blijven lopen, sla een arm om haar heen
                                    want dan pas steunt u haar en....komt er rust en komt het goed.
                                                            NIEMAND is perfect.
                       
                            

 

Het blonde manneke....de witte parel..

We liepen samen heel erg laat rond 01.00 uur in het donker ver over een gazon tegen de rand van de zwart uitziende Grolsche gracht.   Azor spitste zijn oren want er kwam een slingerende fietser aan. Het duurde maar heel even, en in een ogenblik zagen we het volgende gebeuren.

Een beschonken man reed met zijn fiets volop in een brede stekelige heg en zijn fiets kiepte om. Vlak daarna werd hij door zijn lachende vrouw ingehaald, en ze zei: “Haha....., ik ben lekker sneller!!”  Maar ook zij kon haar fiets amper meer besturen. Terwijl de man zijn scheef gereden fiets uit de heg trok zei hij; “jaja, mama lacht ons uit, mama heeft ons voor de gek”.

Tot mijn grote verbazing trok hij zijn fiets weer op en wat bleek: er zat een kinderstoeltje achterop met daarin een klein blond manneke, een jaar of 2-3. Zijn mooie witblonde krullen waren in het donker onder het schijnsel van de lantaarnpaal, goed te zien. Hij zei alleen maar angstig en twijfelachtig; ‘ja...’, maar er heerste schrik in het stemmetje door de stilte van de nacht.

Ik was verbijsterd omdat deze bezopen vader, zonder naar zijn kindje te kijken weer opstapte en moeders volgde, die intussen waarschijnlijk haar best deed om, zonder neer te kletteren op de straat, zo snel mogelijk haar bed probeerde te bereiken. Er knapte iets in mij.... Azor en ik hadden het nakijken in dit bizarre schouwspel. Azor keek me vragend aan, zo van: wat was dat? Wat wil je vrouwtje? Maar we waren te ver op afstand, aangedaan, en ik overlegde me wat ik een volgende keer zou doen.. Aanhouden op meerdere feiten? Achtervolgen…?

Sorry meneer en mevrouw, ik hoop dat jullie deze blog ook gaan vinden en dat u weet waarover het gaat, en dan gaan we alsnog in discussie.

               Ik vraag me af hoe de 'kleine witte parel' in zijn bedje is gelegd...

 

en Azor en ik kwamen samen doodstil terug van de wandeling, in ons eigen veilige huis waar een foto  aan de wand hangt van mijn kleinkindje van bijna 2 jaartjes jong…
                                                                                                     ….en het bleef stil in mij…

 

LIEVE AAIERS...

Na een mooie ochtendwandeling en een goed gesprek met Nikkie (bijnaam) kwamen we wederom in een goed gesprek terecht mbt honden en het gedrag van honden en mensen. Het zette me opnieuw aan om de ‘blog’ die ik eerst achterwege wilde laten, toch te paatsen. We waren beiden van dezelfde mening over het gedrag…dus hier komt ie dan toch…
Azor, mijn viendelijke, sociale mechelaar weet precies wanneer er iets niet, naar mijn gevoel, klopt. Gasten kunnen altijd vrij ons huis binnenkomen. Zodra de deurbel gaat neem ik hem mee naar de voordeur, dan mag hij even aan de persoon die binnenkomt kort kennismaken. Even de geur van de persoon in zich opnemen, en dan is het oke. We werken immers altijd samen, dus, ik zou geen reden kunnen bedenken, dit niet te doen als we thuis zijn. Dan is alles oke en gaat hij weer op zijn plek liggen en vrouwtje kan dan in gesprek met het bezoek. Welkom in ons huis!! Tussentijdse controles neemt hij wel. Even weer een paar seconden naar de persoon toelopen en dan weer terug naar de plek. Diegenen die hem ongevraagd de aandacht gaan geven, krijgen hem vervolgens met zijn voorpoten op schoot. Ik geef een waarschuwing aan de persoon hem niet aan te halen, maar er zijn altijd liefhebbers die toch door willen gaan met knuffelen want zij ‘kennen’ immers hoe ze om moeten gaan met honden(??)  Dit vind ik niet prettig, en ‘dat’ pikt de hond feilloos op.

Ja, en dan begint het verschil tussen bezoeker en roedeldier.  Op dat moment is mijn hond al de baas. Het valt de bezoeker niet op, maar er wordt op dat moment (als de bezoeker hem ongevraagd blijft aanhalen), ongemerkt  gespeeld volgens de spelregels van de hond. Het begint met knuffelen, dan een klein beetje aan de mouw knabbelen, wat vervolgens over gaat in hele kleine venijnige beetjes, die aanvoelen als prikjes, in de zachte huid van de arm en men zou bijna denken dat het per ongeluk gaat, spelenderwijs, maar het is een teken aan de wand.

Ik schrijf dit bewust, omdat veel hondenliefhebbers willen knuffelen met de hond van een ander, maar ook kleine kinderen in de familie. Dit kan echt niet zomaar. Ik zou ook graag willen vragen aan ouders hun kinderen aan te leren dat dit niet te doen, zonder strikte kennis van honden gedrag. Direct oogcontact en over een hond heenbuigen betekent voor een hond heel iets anders dan ons goedbedoelde geknuffel. En zeker niet met een hond die al het nodige heeft geleerd met africhten, hij kent zijn kracht. Het is verstandig dit niet te doen, en ook niet als hij om aandacht vraagt en ook zeker niet als de baas het niet goedkeurt. Stemmingen zijn voor de hond heel duidelijk op te pikken. Vergelijk het even met het volgende. Ik loop op straat en ik vind uw kind, of uw man of vrouw zo schattig en mooi,  en er ongevraagd op los knuffelen, uiteraard met dezelfde goede bedoelingen! De ouder, kind en partner reageren meteen (gezamenlijk) met een onaangenaam gevoel. Er worden nl grenzen overschreden. Warschijnlijk krijg is een dreun tegen mijn hoofd vanwege ongewenste intimiteiten. Zo ook met een hond, alleen bij een hond pakt dat volgens zijn ‘instinct’ heel anders uit. Er zijn slechts een paar mensen die dat kunnen en mogen, en ik weet bij wie het wel of niet kan.

Pasgeleden een monteur aan de deur, die duidelijk met z’n verkeerde been uit bed was gestapt…wat een vervelende sfeer bracht hij mee in huis. Ik baalde van zijn gedrag en ging in de kamer achter mijn laptop zitten en Azor naast me op de deken. Hij keek met gespitste oren de gang in waar deze jongen aan het werk was….Het was hem blijkbaar ook allemaal opgevallen en op een gegeven moment begon hij te grommen.. ‘Hey, kereltje, ik vind het prima dat je hem ook niet zo aardig vindt, maar hij maakt uiteindelijk wel weer even ons verwarmingsketeltje schoon en wat heeft deze jongeman wel niet meemaakt?’ Azor wordt stil maar zijn draaiende ‘salamanderogen’ en bewegende oortjes, hebben geen rust en houdt de monteur nauwlettend in de gaten. Dus toch nog maar weer even samen de gang in en proberen een praatje met de jongeman te maken. Wie weet, knapt ie jongeman daar wat van op en worrdt de sfeer ook weer wat aangenamer. Nee hoor, net zo stug doorgaan. Oke..dus niet. Wij weer terug naar de kamer en een grom van Azor kwam diep uit zijn borstkas rollen. Duidelijke boodschap, dus toch de tussendeur maar dicht en Azor te kennen gegeven dat dit niet nodig is. Oke, dat was genoeg om hem uit zijn stemming te halen…maar hij pikte de negatieve sfeer wel op.

Om nog en laatste voorbeeld te geven.. heel vaak komen we tijdens het rondje lopen een man tegen die even een praatje maakt. Leuk, gezellig, maar dan….de man bepaalt plotseling dat mijn hond zijn allerbeste vriendje is geworden en duikt over hem heen om hem eens flink te knuffelen terwijl hij er van op de hoogte was dit niet te doen. Ach ja…’wij zijn nu inmiddels maatjes. Toch’?? Azor beantwoort dit soort intimiteiten altijd met een duidelijke waarschuwing die iedereen meteen begrijpt. Ik noem het zelf een krokodillenklapje. Je hoort zijn kaken/ tanden vlak bij het gezicht van de opdringerige knuffelaar dichtklappen: Klats!!!  En je ziet de persoon in kwestie, de boodschap meteen begrijpen en ‘oh, er wordt niet gezoend vandaag’…

Waarom dit stukje geschreven: ja, eigenlijk toch als een vriendelijk gebaar. Wees voorzichtig.

Ook een ‘sociale’ hond, is en blijft ‘een hond’ met zijn eigen ruimte en grenzen.

En nu komt het allerergste wat iemand kan overkomen, en ik hoop dat ik daarmee (en Nikkie) mensen bereik, heel goed op te passen. ‘Oh mijn hond doet niks' , is een veelgebruikt euitspraak.

Dus helaas moe ik deze zeer schokkend nieuw met foto's erbij plaatsen. Opdat men na ga denken

Ik spreek daarbij de wens uitdat iedereen die de honden nog niet kennen, dit te overdenken….

                                Peuter heeft 200 hechtingen nodig na aanval gezinshond

Een peuter is in het ziekenhuis behandeld na een aanval van de hond van zijn oma.

De tweejarige Joshua Mann werd door de Schaapshond van zijn grootmoeder gegrepen nadat hij naar het dier uithaalde om het te aaien. De peuter liep zeer ernstige wonden op aan zijn gezicht en moest in het ziekenhuis behandeld worden aan de bijtwonden. De artsen wisten met ongeveer 200 hechtingen de wonden te behandelen.Zijn moeder, Lisa Mann, die niet aanwezig was bij het incident kwam in het ziekenhuis en schrok zich een ongeluk. Zij was in de veronderstelling dat haar kind het bijtincident niet zou overleven.

 

                 En ouders gingen nog beter nadenken en waarschuwden hun kinderen……

 

 

 

 

   Wij, als volwassenen hebben een taak….!!

laten we die als volwassenen volbrengen..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Minirokje of stoofpotje

Mini-rokje en stoofpotje..

S’morgensvroeg 7 oktober 07.30 uur, behoorlijk  frisjes buiten. Ik had al snel last van koude vingers dus maar stevig doorstappen met m’n maatje.  Zigzaggend over het grasterrein en tussen de bosjes door heeft Azor altijd feest. Er is een vaakgehoorde spreuk die zegt dat sommige ‘honden hun baasje uitlaten’. Vind ik leuk, maar dan vanuit een heel ander perspectief.  Azor trekt niet aan de lijn waardoor de controle weg is. Nee deze heer blijft keurig naast me lopen totdat ik hem ‘vrij’ geef, en dan is het zijn feestje. Dan laat hij inderdaad zijn vrouwtje meelopen. Dat is het mooie gedeelte van zijn wandeling. Hij speurt, ik hoor zijn snuiven intensiever worden en we slingeren dan wat raak, waarbij ik meestal gebruik maak van een 2 meter lijn.. Het is verplicht om de hond aan de lijn te houden, maar dat houdt dan ook in: gewoon mee slingeren…!!!

Hij werd actiever en we kwamen weer uit  bij de plek waar hij gisterenavond voor het laatst een egeltje heeft geroken en aangeraakt. Hij kwispelde bij zijn ontmoeting en tikte met zijn neus de egel bijna omver.Tijd om in te grijpen, want ik wil mijn hondje en de egel, die op weg is naar elders..‘heel’ houden.

En nu, vanochtend, toen ons rondje weer was gelopen, gingen we over de boogbrug van onze gracht, terug naar huis. Toen kwam er een vrouw van links met enige haast en we hebben haar vlak voor de brug, voorgelaten. Gentleman Azor gaat dan even netjes zitten en ik blijf wachten. Niet iedereen voelt zich prettig met een hond in de buurt en zeker geen Mechelaar met zijn geweldige maar scherpe reputatie. Vemoedelijk ging deze dame naar haar werk. Een volslanke iets oudere dame met halflange grijze krulletjes met oordopjes in.  In ieder geval was ze duidelijk in de muziek want ze merkte ons niet eens op. We volgden onze pas achter haar aan richting huis. De brug weerklonk: boink, boink, boink.. elke stap met hoge hak wordt door deze brug weerkaatst als een bonkend geluid.  Deze brug zingt altijd met iedereen mee, ieder met zijn eigen geluid. Ik liep achter haar en observeerde haar, gaat vanzelf,  ben altijd signalementen in me aan het opnemen en kan ze daarna ook weer haarfijn opnoemen. Ze liep op oude lage afgetrapte cowboylaarsjes, die bijna geen kleur meer hadden, ze  droeg een dunne zwarte panty met een kort  zwart minirokje wat ‘statisch’ bleef plakken aan haar panty en de lijnen van haar molige billen weergaven.  Hoe meer beweging en hoe sneller haar pas, hoe meer de statische werking van haar minirok. Daarboven droeg ze een kort getailleerd bruin leren jasje.

Ik dacht, ‘We hebben dat allemaal weleens bij de verandering van het weer. Wat moet ik dragen vandaag… haast….en nog eens….. haast en dan:  dan komt er wel eens een keuze uit de kast waarin de outfit net niet meer aansluit op het seizoen KOU!’ Enfin..dit verhaal was ik voor mezelf aan het bedenken maar Azor had een super interesse voor de dame die haastig voor ons liep. Zijn neus ging omhoof achter haar aan, we liepen ongeveer 3 meter achter haar, de vertoning van onze gentleman was een beetje genant… hij bleef maar omhoog gaan met zijn neus en het snuiven was duidelijk hoorbaar. …

Jemig, dacht ik, wat een vertoning..we kwamen steeds dichterbij, maargoed, als de hond speurt, let ik op hem.  Dat doet elke hondenkennier die met zijn hond werkt en vraagt zich af :’ waarom en wat is er aan de hand..’ uiteraaard op ‘gepaste’ afstand.

Eindconclusie..op haar handpalm stond een klein pannetje, afgedekt met plastic folie, met mogelijk haar middagmaaltje of stoofpotje erin voor haar middagpauze.  Gelukkig hoorde ze ons niet vlak achter ons,en  ik kreeg een brede grijs over mijn gezicht, die kon ik niet goed bedwingen. Op afstand  moet onze vertoning er bizar uitgezien hebben. Die Azor, vlak achter het statische minirokje snuivend zijn hoofd omhooghoudend,  omdat hij voor het stoofpotje van de dag ging.  

 

Kerel…Azor..je brengt ons in een genante vertoning, maar je hebt weer gelijk.. eten en overleven…dat is toch zo belangrijk..

 

Help...

16 oktober s’avonds.
Azor werd onrustig...duwde steeds met zijn kop tegen m’n benen. Dus maar eens even kijken…Sow!! Hij had dikke rode opgelopen ogen, zijn gezicht was dubbel zo dik en rood en er kwamen bulten op zijn lichaam die je kon ‘zien’ toenemen. Zijn aderen op zijn poten waren opgezwollen. Een allergische reactie?…geen ander eten en geen andere route gelopen. Ik voelde zijn keel, deze was stug en opgezet dus: meteen de dierenarts bellen. Hij zei: ‘zolang hij niet benauwd is kunnen we weinig doen’. Maar Azor werd stapelgek van de aanval, hij keek me met zijn hondentaal aan: ‘Help me’. Ja, wat doe je dan? Heel simpel, helpen! Hij rende als een bezetene door de kamer, de keuken, rolde en gooide zichzelf op de grond en muren, schraapte wild met zijn kop over de harde bodem en ging weer voor me staan en keek me weer aan om vervolgens weer in paniek te slaan. Ik zei tegen de dierenarts dat ik wilde komen want ik vreesde voor een vernauwing van de luchtpijp, dus hup, in de auto naar de praktijk in Eibergen. Azor had inmiddels een onherkenbaar gezicht en lijf, hij werd gecontroleerd, ademhaling oke, en hij kreeg 2 injecties, 1 voor een snelle reactie tegen de allergie en 1 injectie die een paar dagen doorwerkt. Dus ‘toch’ hulp.  Advies: Als hij vannacht benauwd wordt, moet je meteen terugkomen. Na enig overleg op de terugweg zijn we tot een conclusie gekomen. Het pand wordt geschilderd en men is al een paar dagen met onze kozijnen bezig. Azor loopt regelmatig op het balkon, maar komt net zo hard niezend weer terug. Ook de binnenkant van het pand rook afgelopen nachten ook erg naar een ander oplosmiddel. Maar toch kwamen er later veel meer opties, paddestoelen die momenteel overal groeien? Weggegooide troep of etensresten van mensen, die pijn in hun voeten krijgen, als ze naar een prullenbak moeten lopen. Toen we weer thuis waren hebben we een fotootje van ons maatje gemaakt toen hij oververmoeid in de handen van Amin lag.

De reactie was inmiddels alweer redelijk afgenomen, maar de onrust bleef aanwezig. Wat doe je als iemand ziek en angstig is..ook heel simpel…dan blijf je in de buurt. Bij ons mag hij niet op de slaapkamer en niet in de keuken komen. Maar in de woonkamer waar Azor s’nachts ligt te slapen, daar kan wel een matras op de grond. Zo kon ik bij hem blijven, want een benauwde reactie? Toen hij zag, dat ik alles aan het inrichten was, werd hij al wat rustiger… ondanks zijn nog zeer felle klachten. Ik lag in de woonkamer, lampen uit, gordijnen open, het was bijna volle maan…zo kon ik hem zien. Azor gaf een diepe zucht toen hij moeizaam op zijn dekentje was gekropen, zwaar uitgeput van zijn 4 uur durende strijd die tergend langzaam zou gaan afnemen.

'Hey, maatje, rust nu maar lekker uit van je vreemde avontuur. Morgen kijken we verder. Ik houd je in de gaten'.

  En ergens in ons land.. in een donker huis..                                        

                          scheen het zachte licht van de maan over een ziek dier…

 

 

de zingende brug..

Onlangs had ik een diervriendelijk diensttuig voor Azor gekocht zodat hij geen halsband meer om hoeft, alleen maar een reflectiebandje om de nek. Hij luistert voldoende naar de commando's en hoeft niet meer gecorrigeeerd te worden via de halsband (nekwervels). Ook is dit werktuig prettig als de hond opgetild moet worden, want hij kan ook vast te komen zitten tijdens zijn werk en ook opgetild worden als we hoger moeten werken. Hij is dan gemakkelijker via de grip op het tuigje en een arm om zijn buik, gemakkelijk opgetild worden, en deze 'gentleman dandy'  ziet er daarbij ook nog eens super netjes uit.
Vanochtend stond er een zakelijk gesprek op de agenda. Azor had daar voor zijn zwarte dienst-tuig aan met mooie reflectiestrepen en ik had mezelf ook in een zwart pak gestoken.
Na de afspraak, bij huis ging ik met hem een wandeling maken, maar er was geen geen tijd meer om een oude kleren aan te doen, dus dan maar 'casual' met hoge hakken en mijn mechelaar in zijn uniformpje, gaan wandelen. Deze combinatie viel bij menig voorbijganger op. We liepen door de bomenlaan, bezaaid met eikels en kleine wervelwindjes die de gevallen herfstbladeren omhoogstuwden. Het is de laan waar ik als kind ben opgegroeid, en nog steeds zeer gehecht aan ben. We zouden daarna links afslaan, over de Grolsche gracht via de 'zingende brug' zoals ik hem zelf noem. Deze zingende brug maakt bij elke voetganger of fietser die via hem de oversteek naar de overkant maakt, zijn eigen geluid, bij iedere schoen, pas of klankkleur, zingt hij mee. Bij iedereen klinkt het anders. Voordat we deze brug wilden betreden kwam er vlak voor ons van rechts, onder het alles doordringende luiden van de rouwklokken uit de kerktoren, een rouwstoet.

Op zo'n moment staat alles even stil. Daar bijf ik voor staan, respect, medeleven met de familie en affectie met een onderdeel van ons leven..de dood.. 
De begrafenisondernemer liep langzaam stapvoets voor de rouwwagen uit, de brug op, waarin een prachtige grijze wagen vervolgde, met daarin de overledene, toegedekt onder krachtig mooie bloemen, die zijn 'allerlaatste' aardse tocht naar het kerhof maakte.
Als klein kind schepte ik 'altijd op diezelfde plek', met mijn handjes, zand naar de gracht in de hoop dat ik daar een brug kon bouwen om naar de overkant te kunnen gaan. Het verlangen was er altijd, maar meestal kwam ik niet verder dan 30 cm en dan viel het zandbruggetje uiteen in het alsmaar dieper wordende water van de gracht met zijn eeuwenoude historie. Vele jaren later is die brug er uiteindelijk gekomen, en ze is mooi... Ik denk dat er bij vele Grollenaren, met deze brug, een wens in vervulling is gegaan.

Ik bleef staan uit diep respect voor de overledene, die naar de naar de 'overkant' ging, over de 'zingende' brug, die nu fluisterzacht meezong onder begeleiding van zijn familie en rouwenden. Azor ging meteen naast me zitten en reageerde als vanzelf op die sfeer. De wagen rolde langzaam over de brug, en ik was onder de indruk van dit bijzondere moment om getuige te kunnen zijn, vanaf de zijlijn, met mijn grote vriend die als het ware prachtig reageerde op wat er zich op dat moment voo onze ogen ontvouwde. Hij bleef zitten alsof hij onderdeel van het gebeuren was en volgde de rouwstoet. Maar ook mensen uit deze stoet, keken naar Azor, met sympathie.
Paardenkenners herkennen dit gevoel ook, de dieren spreken hun eigen taal en geven gehoor aan de mensen, waaraan ze gehecht en gebonden zijn. Zij spreken een ongesproken taal....die wij slechts kunnen bewonderen...

                                               en een mens is heengegaan...

De wervelwind...

De recessie begon door te werken, ook mijn baan stond in de wachtrij om beeindigd te worden. Geen pijnlijk afscheid, wel een achteruitgang in inkomen, maar ik was toe aan afscheid.  De laatste baan had mijn energie en motivatie totaal geblust. Een tijdje in de ww maar leverde geen baan op die aanloot bij mijn leuke CV, er stond een lang uitzicht, zonder werk, te verwachten. Mijn hele leven had ik baantjes gedaan die me wel steeds verderop brachten, het nodige aan levenservaring en plezier in mijn werk opbrachten, maar de laatste baan had me de 'wijsheid in mezelf' getoond door een team dai in vreselijke greep van achterbaksheid vastgeklemd was. In die sfeer wilde ik op een gegeven moment geen minuut meer verder. Ik besloot dit ontslag dan ook in dankbaarheid aan te nemen en me niet verder te verstrikken in een wurggreep waarin mensen ongevraagd kunnen terechtkomen en helaas blijven hangen. Mijn dagen zaten er op en ik had weer nieuwe levenslessen geleerd. Tijd voor een nieuwe fase waarin ik zelf weer kon bloeien, waarin ik weer 'mezelf' kon worden.
Nieuwe banen waren er niet, werken aan de lopende band kon ook niet. "mevrouw u bent te oud, u heeft dan wel een mooi CV, maar dat wil niet zeggen dat u in de productie zou kunnen werken. Er zijn nog 200 werkzoekenden voor u, die daar wel ervaring in hebben." Ja dat was een duidelijk antwoord: De keuze was kristal helder, wachten op iets wat niet komt, of zelf actie ondernemen.
Ik dacht na over taken waar ik goed in was. Dat was duidelijk beveiligen en dan met name in noodsituaties en leidinggeven. Het kon me niet vreemd genoeg af gaan of ik was er vaak wel als eerste bij. Zowel op mijn werk als bij extreme situaties op straat. Daarnaast had ik een enorme grote passie voor werkhonden, een gen dat ik van mijn vader had gekregen, maar door vorige banen geen ruimte en tijd voor had gekregen. Ook had ik vanaf mijn prilste jeugd al oog voor zaken die niet aan de 'haak' waren. Ik zag gewoon dingen die anderen niet zagen: het stelen van een krantje bij de winkel. Het gluren bij iemand naar binnen, of het lastig vallen van alleenstaande vrouwen. Zo klein als ik was, die aanleg was al aanwezig.
                                       En een nieuw concept rees op uit de horizon.....

Het duurde niet lang of ik stond in 'vuur en vlam' voor mijn nieuwe, totaal vanaf het begin, op te bouwen bedrijf. Het bedrijf zou gedoopt worden met de naam;
Beaufort Security. Een frans woord dat staat voor mooi huis, of fort, in mijn eigen beleving een onverwoestbaar fort, wat in de zee staat en elke golfslag op zich in laat slaan om vervolgens onverwoestbaar overeind te blijven staan. Het zou een veilige thuishaven zijn voor diegenen die het toekwam, daarmee doelde ik voor mezelf de nieuwste generatie, waaraan ik me graag onderworpen, en verplicht voel, iets goeds achter te laten, al is het maar een druppel op de gloeiende plaat. Als ik nu in de onschuldige kijkers van een klein kind kijk, dan weet ik voor mezelf waar ik het allemaal voor doe en hoe het ook afloopt, dat is dan de prijs die ik er voor wil betalen. De Beaufort van de betekenis windkracht Bft van 0-12 was hierbij het mooiste element van de 4 elelementen, zeker omdat ik van de elementen lucht en water houdt. De naam was geboren en ik bruisde van de energie. De innerlijke stem in mij had 100% vetrouwen en zoals altijd gaf ik gehoor aan deze verplichtende, bijna 'heilige' roep om iets achter te kunnen laten in het leven. Eens in de zoveel tijd 'weet' een mens dat iets gaat lukken, we kennen het allemaal. Dit was krachtig zo'n moment waaraan je alleen maar gehoor wilt geven.
Het duurde niet lang of ik ging meteen nadenken over de hond die me in mijn nachtelijke avonturen en bizarre omstandigheden zou gaan begeleiden. Uiteindelijk had ik niet het makkelijkste concept bedacht. S'nachts alleen op surveillance, afgaand op brandalarmen, inbraakalarmen, op de industrieterreinn en het liefst de daders ook nog eens aanhouden, want daarmee is mijn boodschap pas echt duidelijk. Er moest een hond bij me passen, die net zoals ikzelf was. Lief en zacht in privesfeer met een gulle hand, maar scherp, recht door zee, alert en niet bang, op het werkveld. Ik zat nog na te denken of het een jonge, zelf af te richten hond zou worden, of een hond die alles al kon. Maar het lot kwam vanzelf uit de hemel vallen.
Door een mailtje met voorzitter van een hondenclub, kwam deze gedachte over een jonge of oudere volleerde hond ter sprake en hij schreef terug: 'misschien is onze Azor wel iets voor jouw, kom maar gewoon kijken op de club, dan neem ik hem mee. Zo gezegd zo gedaan.
Het klinkt vreemd zoals ik het vertel, maar ook velen zullen dit herkennen. In de verte zag ik de voorzitter op de fiets aankomen, met Azor aan de lijn. Daar kwam een prachtige hond het veld opdraven, hij had een eigenzinnige uitstraling en ik wist het meteen. Dit wordt mijn hond. In mijn hele leven heb ik nog nooit zoiets meegemaakt als' liefde op het eerste gezicht' en dat leek me altijd een beetje onmogelijk, maar ook daar zit een waarheid in...het was, iets eenvoudiger gezegd: de klick .


De grootste aanwinst voor Beaufort..

Ik gaf de eigenaar meteen te kennen dat ik hem graag wilde kopen. We begonnen met het opbouwen van contact. Ik reed regelmatig naar zijn hok en ging hem uitlaten. Wat later probeerde ik hem mee te nemen om te kijken of hij geschikt was om in de auto mee te rijden en ik begon met hem te trainen. Hij was al gediplomeerd politiehond en ik had van trainen op dit nivo, totaal geen ervaring. Dat leverde bijzondere capriolen uit. Zo nam Azor me weleens op sleeptouw als hij de pakwerker zag , en voelde ik met net Zorro die achter een paard werd meegesleurd. Over windkracht gesproken...Azor was een echte tornado!! Het sfeertje op de club was opperbest en als enige kleine vrouw op dat moment, moet dat aardig op de lachtspieren hebben gewerkt. Maar ik vond het heerlijk, de avonturen met Azor en de clubleden waren altijd gezellig. Toen kwam de dag dat ik hem meenam naar huis....
Hij kreeg een dekentje en dat vond hij super. Hij was een kennel gewent, maar dit vond hij wel lekker. Hij kreeg veel aandacht en veel extra rondjes buiten lopen... en toen was het avond en tijd om te gaan slapen... Weg van zijn vertouwde baas waaraan hij zeer gehecht was en weg van zijn eigen slaapplaats, zijn kennel..
Nu lag hij daar...in de woonkamer met een wollig dekentje. Een diepe zucht en hij deed zijn ogen dicht...
s' Nachts kwam ik nog een paar keer uit mijn bed om hem te kijken of alles oke was.

En een hond lag in een nieuw huis, een donkere ruimte...bij een ander roedel...een ander dekentje en een ander maatje waarmee hij nog veel avonturen tegemoet zou gaan..
                                    En de stilte van de nacht nam het over...