We liepen samen heel erg laat rond 01.00 uur in het donker ver over een gazon tegen de rand van de zwart uitziende Grolsche gracht. Azor spitste zijn oren want er kwam een slingerende fietser aan. Het duurde maar heel even, en in een ogenblik zagen we het volgende gebeuren.
Een beschonken man reed met zijn fiets volop in een brede stekelige heg en zijn fiets kiepte om. Vlak daarna werd hij door zijn lachende vrouw ingehaald, en ze zei: “Haha....., ik ben lekker sneller!!” Maar ook zij kon haar fiets amper meer besturen. Terwijl de man zijn scheef gereden fiets uit de heg trok zei hij; “jaja, mama lacht ons uit, mama heeft ons voor de gek”.
Tot mijn grote verbazing trok hij zijn fiets weer op en wat bleek: er zat een kinderstoeltje achterop met daarin een klein blond manneke, een jaar of 2-3. Zijn mooie witblonde krullen waren in het donker onder het schijnsel van de lantaarnpaal, goed te zien. Hij zei alleen maar angstig en twijfelachtig; ‘ja...’, maar er heerste schrik in het stemmetje door de stilte van de nacht.
Ik was verbijsterd omdat deze bezopen vader, zonder naar zijn kindje te kijken weer opstapte en moeders volgde, die intussen waarschijnlijk haar best deed om, zonder neer te kletteren op de straat, zo snel mogelijk haar bed probeerde te bereiken. Er knapte iets in mij.... Azor en ik hadden het nakijken in dit bizarre schouwspel. Azor keek me vragend aan, zo van: wat was dat? Wat wil je vrouwtje? Maar we waren te ver op afstand, aangedaan, en ik overlegde me wat ik een volgende keer zou doen.. Aanhouden op meerdere feiten? Achtervolgen…?
Sorry meneer en mevrouw, ik hoop dat jullie deze blog ook gaan vinden en dat u weet waarover het gaat, en dan gaan we alsnog in discussie.
Ik vraag me af hoe de 'kleine witte parel' in zijn bedje is gelegd...
en Azor en ik kwamen samen doodstil terug van de wandeling, in ons eigen veilige huis waar een foto aan de wand hangt van mijn kleinkindje van bijna 2 jaartjes jong…
….en het bleef stil in mij…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten